یک زمانی

در یک جایی

ناخواسته خودشان را جا می‌گذارند و می‌روند …

که خوب های خودشان را از بد تو ،  مو شکافی میکنند

و بدهایشان را در جیب های لباس هایی

که دیگر از پوشیدنش خجالت میکشند ، پنهان میکنند

از اینکه ژست یک کشیش را میگیرند وقتی هوای اعتراف داری

و درد هایت را که میشنوند …

خیالشان راحت میشود هنوز میتوانند کمی خودشان را از تو

کشیش تر ببینند

از آدم ها دلگیرم

وقتی تمام دنیایشان اثبات کردن است

همین که گیرت بیاورند

تمام آنچه را که نمی توانند به خورد خودشان دهند به تو اثبات می کنند

به کسی غیر از خود ، برتری هایشان را آویزان کنند

تا از دور به کلکسیون افتخاراتشان نگاه کنند

و هر بار که ایمانشان را از دست دهند ، آنقدر امین حسابت میکنند

که تو را گواه میگیرند

ایمانشان که پروار شد با طعنه میگویند

این اعتماد به نفس را که از سر راه نیاورده ام

از آدم ها عجیب دلگیرم

از اینکه صفت هایشان را در ذهنشان آماده کرده اند

و منتظر مانده اند تا تکان بخوری و ببینند به کدام صفت مینشینی

و تو را هی توصیف کنند … هی توصیف کنند … هی توصیف کنند

خنده ات بگیرد که چقدر شبیه‌شان نیستی

دردشان بیاید … و انتقامش را از تو بگیرند …

تا دیگر به آنها این حس را ندهی که کسی وجود دارد که شبیه‌شان نیست

از آدم ها دلگیرم

که گرم میبوسند و دعوت میکنند

سرد دست میدهند و به چمدانت نگاه میکنند

دلت ….

دلت که از تمام دنیا گرفته باشد.تنها به درد بازگشت به زادگاهت میخوری

دلم گرفته است … همین را هم میخوانند و باز خودشان

را آن مسافر آخر قصه حساب میکنند

منبع

چندین روز بود که با کسی صحبت نکرده بودم ، به همین دلیل به سمتش رفتم و به او سلام کردم

مرد به سر تا پای من نگاهی انداخت و از جیب پولی را بیرون آورد و در دستم گذاشت

و من ، آن پول را ، به کودکی که اسباب بازی های درون ویترین مغازه را با تمام وجود نگاه میکرد دادم ، تا برای یک تکه اسباب بازی به آن مغازه دار سلام نکند !

بارون گرفت.

اما دیگه بارون رو نمیشد حس نکرد. چون باد هم داشت کمکش می داد و از رو به رو به صورت من می زد تا نذاره فکر کنم.

نذاره به هیچ چیز فکر کنم. یا شاید نذاره به یه چیز فکر کنم. یه چیز مثل چند تا عدد.

چند تا عدد مثل پنج و چهار (۵و۴)

مثل پنجاه و چهار (۵۴)

مثل نه (۵+۴)

مثل ۹ بهمن. مثل امروز که تولدته و پیشت نیستم. مثل روزی که تولد من بود و تو نبودی.

مثل حالا که نیستی و من این موقع شب دارام تنها کادویی رو که می تونم بهت هدیه می دم. یه نوشته. یه نوشته برای تویی که نمی خونیش.

اما من هم باید بنویسم. تا حداقل یه کاری کرده باشم.

داشتم می گفتم: بارون و باد با هم متحد شده بودن. اما منم داغون تر از اینا بودم که بخوام به این چیزا اهمیت بدم. خیلی راه رفتم؛ خیلی

خیلی

راه تموم شد. ولی فکرام تموم نشد؛ خودمم آروم نشدم. بعد یاد آهنگی افتادم که دوستش داشتی.

آهنگی که هنوزم، هر وقت، هر جا، به گوشم می خوره اولین چیزی که یادم میاد تویی.

آره. تو

” تو ” مثل همون کلمه ی معروفی که حالا یه حس کلاسیک بهش دارم.

مثل چیزی که توی گذشته بوده و حالا فقط توی فیلم ها و کتاب های اون موقع میشه پیداش کرد.

اما من کجا رو بگردم تا پیداش کنم.

نمی دونم. چی مونده ؟

چی دارم؟  که بهش فکر کنم ؟

بجز چند تا عدد

چند تا عدد مثل پنج و چهار

و هزار تا پنج و چهاری که دورم رو گرفتن و من نمی تونم هیچی در موردشون بنویسم… (شده مثل داستان اون کلاغه. اون کلاغ سیاه که بال هاش خوب شدن اما دیگه هیچوقت پرواز نکرد).

تولدت مبارک.

پی نوشت:  { "چند تا انگشت کوچیک ۵ و ۴ رو نشون داد"

پنجاه و چهار ؟

نه دیونه. ماه سی روزه. نهم رو میگم. نهم بهمن}

کــ ــنـــــارم هــــستی و بــ ــازم بـــهــــونه هامو میگیرم
میگم وای چقدر ســــ ـــرده میام دســـتـــاتـــو مــیگــیرم

یه وقت تـــنــها نری جایی که از تنهایی میمیرم
از اینجا تا دمه در هم بری دلشوره میگیرم

فقط تو فکر این عـــشـــقم تو فکر بودنه بــــا هم
مـــحاله پــیشه من باشی برم سر گرم کاری شم

میدونم که یه وقتایی دلت میگیره از کارم
روزهایی که حواسم نیست بگم

خیلی دوســـتـــت دارم

تو هم مثل منی انگار از این دلتنگی ها داری
تو هم از بس منو میخوای یه جورایی خود ازاری

یه جورایی خود آزاری

کــ ــنـــــارم هــــستی و انگار همین نزدیکیاست دریا
مگه موهاتو وا کردی که موجش اومده اینجا

قشنگه ردپای عشق بیا بی چتر زیر برف
اگه حاله منو داری میفهمی یعنی چی این حرف

میدونم که یه وقتایی دلت میگیره از کارم
روزهایی که حواسم نیست بگم خیلی دوســـتـــت دارم

تو هم مثل منی انگار از این دلتنگی ها داری
تو هم از بس منو میخوای یه جورایی خود آزاری..

تولدت مبارک