فکور

شب نبد نور و ندیدی رنگها                     پس به ضد نور پیدا شد ترا

دیدن نورست آنگه دید رنگ                   وین به ضد نور دانی بی‌درنگ

رنج و غم را حق پی آن آفرید                     تا بدین ضد خوش‌دلی آید پدید

پس نهانیها بضد پیدا شود                      چونک حق را نیست ضد پنهان بود

که نظر پر نور بود آنگه برنگ               ضد به ضد پیدا بود چون روم و زنگ

پس به ضد نور دانستی تو نور                  ضد ضد را می‌نماید در صدور

نور حق را نیست ضدی در وجود              تا به ضد او را توان پیدا نمود