فکور

تاريخ ، فلسفه ، ادبيات
سرود ششم

شگفتا
که‌ نبودیم‌.
‌عشق‌ ما
در ما
حضورمان‌ د‌اد.

پیوندیم‌ ‌اکنون‌
‌آشنا
چون‌ خنده‌ با لب‌ و ‌اشک‌ با چشم‌.

و‌اقعه‌‌ى‌ نخستین‌ دمِ ماضى‌.

‌غریویم‌ و ‌غو‌غا
‌اکنون‌،

نه‌ کلامى‌ به‌ مثابهِ مصد‌اقى‌
که‌ صوتى‌ به‌ نشانه‌‌ى‌ ر‌از‌ى‌

‌هز‌ار معبد به‌ یکى‌ شهر…

بشنو:
گو یکى‌ باشد معبد به‌ ‌همه‌ د‌هر
تا من‌ ‌آنجا برم‌ نماز
که‌ تو باشى‌.
چند‌ان‌ دخیل‌ مبند که‌ بخشکانى‌‌ام‌ ‌از شرمِ ناتو‌انى‌‌ِ خویش‌:
درختِ معجزه‌ نیستم‌
تنها یکى‌ درخت‌‌ام‌
نوجى‌ در ‌آب‌ کند‌ى‌،
و جز ‌این‌‌ام‌ ‌هنر‌ى‌ نیست‌
که‌ ‌آشیانِ تو باشم‌،

تخت‌‌ات‌ و
تابوت‌‌ات‌.

یادگاریم‌ و خاطره‌ ‌اکنون‌. ــ

دو پرنده‌
یادمانِ پرو‌از‌ى‌.
و گلوئى‌ خاموش‌
یادمانِ ‌آو‌از‌ى‌.

 

احمد شاملو
“سرود ششم” از کتاب “حدیث بی‌قراری ماهان”
 

One Response to “سرود ششم”

  1. bahar گفت:

    عالییییی…

Leave a Reply

فكور در :

آمار

ديدگاههاي اخير

  • بهزاد: با سلام،اقا من وقتی یاد این عربها مخصوصا عراق و عربستانو و ا...
  • دان۶: تاریخ ترکمنها بیش از ۱۰۰۰۰ساله کتیبه اوزون درسلسله ی گوک تور...
  • ترکمن صحرا: یاشاسین تورک وتورکمنلر...
  • محمد: از هر دستی بدی از همون دستم میگیری...
  • HaMed: کار خوبی کردی...