فکور

تاريخ ، فلسفه ، ادبيات
شعری از نیکیتا استانسکو

چه تنهایی عظیمی‌ست

وقنی هیچ معنایی نیابی

جایی‌که معنایی هست.

.

و چه تنهایی موحشی است

کوری، در نور کامل روز

و کری، در شکوه یک آواز

.

ولی، هیچ درنیافتن

آن‌جا که هیچ معنایی نیست،

و کوری در دل شب

و کری در کمال سکوت

آه، آری

تنهایی در دل تنهایی است!

.

نیکیتا استانسکو
منبع

۳ Responses to “شعری از نیکیتا استانسکو”

  1. hmz91 گفت:

    وب سایت جالب و قشنگی دارین
    دستتون درد نکنه و همیشه موفق باشین

  2. میلاد گفت:

    تو کدوم رو ترجیح میدی ؟ تنهایی در تنهایی رو تنهایی در هیاهو رو ؟

    • HaMed گفت:

      تنهایی در تنهایی: خوب آدم گزینه ی دیگه ای نداره ؛ تنهاست.
      آدم تنهایی در هیاهو : یعنی با بقیه فرق می کنی ، که تنهایی. که به نظرم این دومیه غم انگیز تره.
      دو نوع تنهایی متفاوت هستند که هر دوتاشون رو تجربه کردم و هر دوتاشون رو دوست دارم. اما در اولی چون با آرامش محیط همراهه قشنگ تره

Leave a Reply

فكور در :

آمار

ديدگاههاي اخير

  • HaMed: کار خوبی کردی...
  • HaMed: با ذکر منبع بله...
  • HaMed: چه اسم های جالبی گذاشتین. به نظر منم خاص هستن...
  • بهناز زیرکی فرد: اسم دخترای من الیزه و دزیره هست بعد از خوندن داستانش عاشق ش...
  • کیوان: به نظر من منظور نیچه این بوده که این موضوع یک راز سر به مهر ...