فکور

تاريخ ، فلسفه ، ادبيات
سفر

در واقع سفر صحنه آرایی درون ما را ویران می کند. دیگر نمی توانیم نیرنگ بزنیم، از ساعات کار خود در اداره یا کارگاه، صورتک برای خویش بسازیم (ساعاتی که با شدت بسیار مورد اعتراض ما و با اطمینان بسیار پشتیبان ما در برابر رنج تنهایی است)…. سفر این پناهگاه را از ما میگیرد. دور از کسان خویش، زبان خویش، جدامانده از تکیه گاه های خویش، محروم از صورتک های خویش، بکلی در خویشتن سطحی خویش قرار می گیریم.

 

آلبر کامو – کتاب پشت و رو – داستان عشق زیستن

Leave a Reply

فكور در :

آمار

ديدگاههاي اخير

  • HaMed: کار خوبی کردی...
  • HaMed: با ذکر منبع بله...
  • HaMed: چه اسم های جالبی گذاشتین. به نظر منم خاص هستن...
  • بهناز زیرکی فرد: اسم دخترای من الیزه و دزیره هست بعد از خوندن داستانش عاشق ش...
  • کیوان: به نظر من منظور نیچه این بوده که این موضوع یک راز سر به مهر ...