باز هم باید شاهد نابودی یکی دیگه از آثار باستانیمون باشیم مثل همیشه که تو روزنامه می خونیم که نزدیک فلان اثر باستانی سد زدن یا ریل قطار از کنار یک اثر باستانی دیگه رد شد یا یه عده سودجو کتیبه ی یه اثر قدیمی رو دزدیدن یا می بینیم فلان اثر دیگه پر از سوراخه و وقتی پرس وجو می کنیم میشنویم که مردم بومی برای تمرین تیر اندازی آدمهای روی کتیبه رو هدف می گرفتن یا میبینیم که دشمن میاد و قدیمی ترین سندی که ثابت میکنه شاخابی که در جنوب کشور ماست اسمش شاخاب (خلیج) فارسٍ ، رو نابود میکنه و بد تر از همه این که مردمی که از عشق به میهن دم می زنند روی یک اثر تاریخی یادگاری می نویسن و یا به هزار شکل دیگه داریم میبینیم تنها چیز هایی که از روزگار عظمت ایران ما مونده داره جلوی چشممون وبه دست خود ما نابود میشه وما اینقدر درگیر مسائل روزمره شدیم که اصلاً برامون مهم نیست چیزهایی رو که پدرانمون صدها و یا هزاران سال پیش با کمترین امکانات ممکن و با زحمت و سختی فراوان ساختن (تا به ما معنی یک سری کلمات مثل اراده، مثل عظمت، مثل میهن پرستی و خیلی چیزهای دیگه رو بفهمونن)داره ‌چی به سرشون میاد و چی برای فرزندان ما باقی می مونه و اینکه چه جوری می خوان کشورشون رو بشناسن و چه جوری اون رو به یاد بیارن و چه جوری ما رو به یاد میارن؟ مایی که نه تنها اسم کشورمون رو بزرگ نکردیم بلکه نتونستیم همون اسمی رو هم که بود نگه داریم .

نویسنده : HaMed