و آن هنگام که سبُک سفر کردن را آموختم، کوله باری گران بر دوش گذاشتم و به راه افتادم.
HaMedبهترین راحتی و آسودگی، بی توقعی از مردم است.
امام صادقهرگز نخواب کورش، میهن جوان ندارد
حتی دگر دماوند، آتشفشان ندارد
دارا کجای کاری؟ دزدان سرزمینت
بر بیستون نوشتند: اینجا خدا ندارد
دیو سیاه در بند، آسان رهید و بگریخت
رستم در این هیاهو، گرز گران ندارد
روز وداع خورشید، زاینده رود خشکید
زیرا دل سپاهان، نقش جهان ندارد
بر نام پارس دریا، نامی دگر نهادند
گویی که آرش ما، تیرو کمان ندارد
دریای مازنی ها بر کام دیگران شد
اما چه سود اینجا نوشیروان ندارد
کو آن حکیم توسی، شاهنامه ای سراید
شاید که شاعر ما ، دیگر بیان ندارد
هرگز نخواب کورش، ای مهر آریایی
بی نام تو وطن نیز نام و نشان ندارد
ما بی چرا زنده گانیم
و آنان
به چرا مرگ خود آگاهانند…
آنکس که با هیولا پنجه در پنجه میکند باید بپاید که در این میان خود به هیولا بدل نشود. اگر دیرزمانی در مغاکی چشم بدوزی، آن مغاک نیز لاجرم در تو چشم میدوزد . . .
نیچهآن که هراسناک نیست، کسی را نمی هراساند؛ و تنها آن که هراس می افکند دیگری را ره می نماید.
نیچهصدای پای تو که می روی ….صدای پای مرگ که می آید …..
حسین پناهیروزی خواهد رسید همچنان که در آغوش دیگری خفته ای…
به یاد من ستاره ها را خواهی شمرد تا آرام شوی.
ای مالک! اگر شب هنگام کسی را در حال گناه دیدی، فردا به آن چشم نگاهش مکن ، شاید سحر توبه کرده باشد و تو ندانی.
حقیقت بزرگ ترین ابهامی است که بشر آن را آفریده است.
کمتر کسی مستقل است – زیرا استقلال امتیاز مردان قوی است.
از انچه عظیم است یا باید هیچ نگفت یا با عظمت سخن گفت و با عظمت یعنی به دور از هر گونه آرایش و آلایش.
نام آوران پس از مرگ چون من _ از نام داران روزگار بدتر فهمیده می شوند، اما بهتر به حرفشان گوش می دهند. سرراست تر بگویم: مارا هرگز نمی فهمند_ و این جاست سرچشمه ی اعتبار ما.
اگر به عمق اعتقادات نفوذ کنیم ، درخواهیم یافت که تمام ارزش ها بی پایه و عقل ناتوان است. هر اعتقاد به صحت و درستی هر چیز ضرورتاً نادرست است. چون جهان حقیقی وجود ندارد. والاترین ارزشها خودشان را نابود میکنند و هدفی در کار نیست ، چرا که هیچ وقت پاسخی نمی یابند.
نیچهگر پیاده هم شده است سفر کن ، در ماندن می پوسی.
آدمی اگر فقط بخواهد خوشبخت باشد به زودی موفق میگردد ولی او می خواهد خوشبخت تر از دیگران باشد و این مشکل است زیرا او دیگران را خوشبخت تر از آنچه هستند تصور میکند.
مونتسکیو