فکور

حقیقت بزرگ ترین ابهامی است که بشر آن را آفریده است.

کمتر کسی مستقل است – زیرا استقلال امتیاز مردان قوی است.

از انچه عظیم است یا باید هیچ نگفت یا با عظمت سخن گفت و با عظمت یعنی به دور از هر گونه آرایش و آلایش.

نام آوران پس از مرگ چون من _ از نام داران روزگار بدتر فهمیده می شوند، اما بهتر به حرفشان گوش می دهند. سرراست تر بگویم: مارا هرگز نمی فهمند_ و این جاست سرچشمه ی اعتبار ما.

اگر به عمق اعتقادات نفوذ کنیم ، درخواهیم یافت که تمام ارزش ها بی پایه و عقل ناتوان است. هر اعتقاد به صحت و درستی هر چیز ضرورتاً نادرست است. چون جهان حقیقی وجود ندارد. والاترین ارزش‌ها خودشان را نابود می‌کنند و هدفی در کار نیست ، چرا که هیچ وقت پاسخی نمی یابند.

چشم انداز دوردست ها: اگر انسان، دیگر خود را شرور نداند، از شرارت دست بر می دارد!

احساس های متعالی ما: اگر هدف جدیدی برای آن ها نداشته باشیم، باید نابودشان کنیم!

نیچه حکمت زندگی را آن می داند که زندگی غیر اخلاقی به هیچ روی بی بند و باری و جنایت نیست، بلکه بیشتر شکیبایی و ارزش نهادن به وجود انسانی است. در هر حال باید آن را آزمود. زیرا ((ما خود، آزمون هستیم!))

امید پلیدی ترین پلیدی هاست,چون به عذاب انسان تداوم می بخشد!

ای برترین فرزانگان ! باید _اگر چه فاش گفتنش دشوار باشد_ زبان بگشاییم.چرا که سخن ناگفتن ناخوش تر است.چون هر حقیقتی را که نهان داریم در ما زهری می شود کشنده.حقایقی را که آشکار می کنیم باید هر چه را که بتواند در هم شکند زیرا آنجا بناهای بسیاری هستند که باید ساخته شوند.