فکور

مائیم و می ومطرب واین کنج خراب       جان و دل وجام وجامه در رهن شراب

فارغ ز امید رحمت و بیم عذاب                 آزاد ز خاک و باد و از آتش وآب

هر راز که اندر دل دانا باشد          باید که نهفته تر ز عنقا باشد

کاندر صدف از نهفتگی گردد دُر     آن قطره که راز دل دریا باشد

خیام

گویند بهشت وحور و کوثر باشد      جوی می و شیر و شهد و شکر باشد

پر کن قدح باده و بر دستم نه          نقدی ز هزار نسیه خوشتر باشد

خیام